در این نوشتار به بررسی خصوصیات بتن خودمتراکم پلیمری به همراه رزین سنگ مصنوعی که در دو محیط آب و سولفات منیزیم نگهداری شده اند، پرداخته شده است. برای این منظور 15 طرح اختلاط مختلف ساخته و در سولفات منیزیم و آب نگهداری شده است. پلیمر مورد استفاده دارای آلژینات است، که در دندان پزشکی کاربرد دارد. در این مطالعه نمونه ها در 3 فاز ساخته شده اند. فاز اول شامل نمونه های با %1 رزین، فاز دوم با %1.5 رزین و فاز سوم با %2 رزین است. در تمامی فازها از آلژینات با درصدهای 0.5، 1، 1.5 و 2 استفاده شده است. مقاومت فشاری و خمشی، و جذب آب نمونه ها در سنین مختلف اندازه گیری شده است. نتایج پژوهش نشان داده است که استفاده از %0.5 آلژینات و %2 رزین، مقاومت فشاری بتن را در محیط سولفات حدود %25 افزایش داده است. همچنین استفاده از %2 آلژینات و %2 رزین، مقاومت خمشی نمونه ی عمل آوری شده در محیط سولفات را %67 افزایش و جذب آب را کاهش داده است.

در این پژوهش مقاومت ضربه ای دال های چندلایه مسلح شده به الیاف فولادی، پلاستیکی و ترکیبی از این دو الیاف تحت اثر برخورد پرتابه با سرعت زیاد بررسی شد. برای تحقق این هدف، تعداد 30 عدد دال یک لایه و سه لایه با ابعاد 7/5*40*40 سانتی متر مسلح شده به 1 درصد الیاف ساخته شد، 30 عدد دال ساخته شده از 10 مدل متفاوت می باشند، از هرمدل، 3 نمونه ساخته شد. 1 مدل بدون الیاف بعنوان نمونه شاهد و دیگر دال ها دارای حجم ثابت 1 درصد الیاف می باشند که تفاوت آن ها در نوع و نحوه ترکیب الیاف ها در لایه های مختلف می باشد. دال های ساخته شده با سه اسلحه متفاوت در فاصله 50 متر آزمایش شدند. بر اساس نتایج، الیاف فولادی می تواند مقاومت دال های بتنی را در مقابل ضربه پرتابه افزایش و سطح و حجم ناحیه تخریب شده و عمق نفوذ را به میزان چشم گیری کاهش دهد. الیاف فولادی می تواند با افزایش انسجام دال از گسترش ترک ها جلوگیری نماید، در صورتی که الیاف های پلاستیکی تاثیر به مراتب کمتری نسبت به الیاف های فولادی دارند. در این تحقیق تعداد 12 عدد نمونه فشاری مکعبی، 12 عدد نمونه کششی استوانه ای و 12 عدد تیر خمشی کوچک نیز ساخته و آزمایش شد. و مشاهده شد که الیاف فولادی و پلاستیکی نمی توانند تاثیر محسوسی بر روی مقاومت فشاری داشته باشند، اما الیاف فولادی می تواند مقاومت کششی و خمشی بتن را بصورت قابل توجهی افزایش دهد. این در صورتی است که الیاف پلاستیکی تاثیر قابل توجهی بر روی مقاومت کششی و خمشی نخواهد داشت.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

مزایای بتن خودمتراکم سبک باعث استفاده روزافزون آن در صنعت ساخت و ساز شده است. استفاده از الیاف مختلف در این نوع بتن سبب مشکلاتی نظیر کاهش کارایی و حساسیت به دما می شود که نوع و نحوه استفاده از الیاف را به چالش می کشد. از این در این تحقیق، اثرات دما و الیاف شیشه و بازالت بر روی خصوصیات بتن خود متراکم سبک مورد بررسی قرارگرفته است. در همین راستا آزمایش های بتن تازه و سخت شده بر روی 12 طرح مخلوط از این نوع بتن حاوی الیاف تکی و ترکیبی انجام شده است. طرح های اختلاط تکی حاوی 25/0%، 5/0%، 75/0% و 1% حجمی هرکدام از الیاف ها می باشد. نمونه های ترکیبی از 25/0% الیاف بازالت و 75/0% الیاف شیشه، 5/0% الیاف بازالت به همراه 5/0% الیاف شیشه، و 75/0% الیاف بازالت با 25/0% الیاف شیشه تشکیل شده است. خواص خودمتراکمی در این بتن توسط آزمایش های جریان اسلامپ، 500T، قیف V و حلقه J سنجیده شده است. بعد از 28 روز عمل آوری آزمایش های مقاومت فشاری، کششی و خمشی جهت تعیین ویژگی های مکانیکی بتن دردمای 20 درجه سانتی گراد، همچنین دماهای بالای 100 و 300 درجه سانتی گراد انجام گرفتند. درنهایت نتایج آزمایش های بتن تازه نشان دادند که بتن خود متراکم سبک حاضر قابلیت های گذرندگی، پر شوندگی و مقاومت در برابر جداشدگی را پوشش داده اند. همچنین مشخص شد افزایش الیاف موجب کاهش مقاومت فشاری و افزایش مقاومت های کششی و خمشی، و انرژی شکست می شود. علاوه بر این الیاف ترکیبی در مقایسه با الیاف تکی خواص مکانیکی بتن را بهبود بیشتری بخشیده اند. بهترین طرح مخلوط حاوی ترکیبی از 75/0% الیاف شیشه و 25/0% الیاف بازالت بوده است که خواص قابل قبولی از بتن تازه و سخت شده و همچنین مقاومت در دماهای بالا را ارایه کرده است.